maandag 20 juli 2015

Spullen wegdoen: waarom we aan de gang blijven

Wij hebben pas weer een lading overbodige meubels het huis uit gedaan en inmiddels staan er meer spullen klaar om uitgezocht te worden.

Mensen vragen zich weleens af hoe ik steeds spullen heb om weg te doen. Dat zit zo:
  • Zelf koop ik graag bij de kringloopwinkel (met name spullen voor de kinderen en boeken).
  • Ik kan soms moeilijk nee zeggen als mensen iets willen geven (al boek ik wat overwinningen, yes!)
  • Bijna iedereen komt met presentjes aanzetten voor het nieuwe huis (gelukkig hebben sommigen niets meegenomen, hulde!)
  • Wij hebben een aantal onverbeterlijke familieleden die de kinderen van alles toestoppen (het is leuk om opa & oma te zijn: je populair bij je kleinkind maken en zelf niet met de rommel zitten ;)
  • Sommige mensen hebben er geen boodschap aan als ik gezegd heb niets te willen hebben. Die zijn niet meer welkom (grapje maar irritant is het wel). 
  • Kinderen hebben betekent ├╝berhaupt meer spullen in huis in de vorm van speelgoed en knutselwerkjes (als je kind bent is dat allemaal geweldig, als ouder is dat soms frustrerend, ja we weten wie het huis op orde moet houden).
  • Wij ouders hebben die een lading bewaarde spullen uit je jeugd meegaven toen je het huis uit ging.

    En zo kan ik nog wel even doorgaan. Dat laatste is ook wel een puntje. Ik merk dat mijn grootouders, maar ook (schoon) ouders erg hechten aan spullen. Die ze zelf als kind niet hadden. En nu dus wel. Ze hamsteren en verzamelen. Ze doen geen afstand van dingen. En hebben hun kinderen en kleinkinderen veel gegeven. Teveel denk ik. Goedbedoeld maar wel verwarrend. Ik zie dat dit bij veel vrienden ook het geval is.

    Er is al heel veel weggegaan maar het blijft een proces. Erkennen dat ikzelf onderdeel van het probleem ben helpt.