woensdag 29 juli 2015

Erfstukken minimaliseren

Misschien wel het lastigste om te minimaliseren zijn erfstukken. Sommige spullen worden je toegestopt zodat het in de familie blijft. Dit zijn niet altijd spullen waarmee je je wilt omringen.

Zo overleed een tijdje terug een familielid van ons en mij werd gevraagd of ik nog iets wilde. Eigenlijk niet omdat de herinnering in mijn hoofd en hart zit, maar ik heb iets waarvan ik wist dat ik het zou neerzetten opgenoemd.

Vervolgens dachten ze dat ook een aantal andere dingen nog leuk voor me zou zijn. Ik twijfelde. Een week daarna stonden familieleden op de stoep met een doos vol spullen. Want er waren nog wat dingen bij die wellicht leuk waren voor mij en voor mijn kinderen enzovoorts.

1 ding vond mijn  dochter erg mooi, die vervolgens die dag daarna tijdens het spelen stuk is gevallen. Tranen met tuiten heeft ze gehuild. En de dingen waar ze niets mee heeft, die staan er maar. Ik vroeg haar of ze die eigenlijk wel mooi vindt. Nee, was het antwoord. Ik heb haar gezegd dat ze er dan niet aan vast hoeft te houden, want zoals eerder gezegd zit de herinnering in je hoofd en in je hart en niet in de spullen.

Als je dan toch iets wilt behouden van de overledene, kies dan voor een paar items die je gaat gebruiken en waar echt je hart naar uitgaat.

Hetgeen ik wilde, staat op een ere plek in de woonkamer. Het past bij de sfeer en maakt het helemaal compleet. Bovendien had ik al eerder van dat familielid iets gehad dat al een tijd een vaste plek in huis heeft.

Dus vraag ik mij af: wat is waardevoller? 2 erfstukken een ereplaats in je huis geven? Of tientallen erfstukken mee naar huis slepen en ze een bijrol geven?

Voor mij is het eerste waardevoller. Met meer spullen verlies je het overzicht en vroeg of laat belanden ze achter in de kast of in de opslag.

Google eens: heirloom guilt. Interessante kost voor als je het moeilijk vindt om erfstukken weg te doen.

maandag 20 juli 2015

Spullen wegdoen: waarom we aan de gang blijven

Wij hebben pas weer een lading overbodige meubels het huis uit gedaan en inmiddels staan er meer spullen klaar om uitgezocht te worden.

Mensen vragen zich weleens af hoe ik steeds spullen heb om weg te doen. Dat zit zo:
  • Zelf koop ik graag bij de kringloopwinkel (met name spullen voor de kinderen en boeken).
  • Ik kan soms moeilijk nee zeggen als mensen iets willen geven (al boek ik wat overwinningen, yes!)
  • Bijna iedereen komt met presentjes aanzetten voor het nieuwe huis (gelukkig hebben sommigen niets meegenomen, hulde!)
  • Wij hebben een aantal onverbeterlijke familieleden die de kinderen van alles toestoppen (het is leuk om opa & oma te zijn: je populair bij je kleinkind maken en zelf niet met de rommel zitten ;)
  • Sommige mensen hebben er geen boodschap aan als ik gezegd heb niets te willen hebben. Die zijn niet meer welkom (grapje maar irritant is het wel). 
  • Kinderen hebben betekent ├╝berhaupt meer spullen in huis in de vorm van speelgoed en knutselwerkjes (als je kind bent is dat allemaal geweldig, als ouder is dat soms frustrerend, ja we weten wie het huis op orde moet houden).
  • Wij ouders hebben die een lading bewaarde spullen uit je jeugd meegaven toen je het huis uit ging.

    En zo kan ik nog wel even doorgaan. Dat laatste is ook wel een puntje. Ik merk dat mijn grootouders, maar ook (schoon) ouders erg hechten aan spullen. Die ze zelf als kind niet hadden. En nu dus wel. Ze hamsteren en verzamelen. Ze doen geen afstand van dingen. En hebben hun kinderen en kleinkinderen veel gegeven. Teveel denk ik. Goedbedoeld maar wel verwarrend. Ik zie dat dit bij veel vrienden ook het geval is.

    Er is al heel veel weggegaan maar het blijft een proces. Erkennen dat ikzelf onderdeel van het probleem ben helpt.